Klein mensje (dutch)

Als een klein mensje in onze micromens-kolonie op dit planetaire organisme, aarde genaamd, beef ik in een poging, iets te veranderen. Ik wil iets omwentelen, dat groter is dan ik. Knullig leg ik woorden op een toetsenbord, met de bedoeling iets voor de hele planeet te betekenen.

Wie ben ik, om iets te willen veranderen? Ik word meer veranderd dan dat ik zelf kan veranderen. Ik geloof dat ik apart sta van de hele wereld, van ‘de rest van de wereld’. Ik heb nog geen promille van het oppervlakte van dit planeetbeest gezien. Ik denk maar dat er iets mis is... ik werk maar aan een plan... ik verstijf in vinnig proberen een oplossing te vinden. Ik geloof in een probleem. De wereld draait buiten langs het raam terwijl ik peins, en ik zie er niets van. Ook achter het raam in deze kamer gebeurt meer dan dat ik me bewust ben. Ik adem en klop. Ik stroom en denk. Ik pulseer tussen neuronen en voel vormen in mijn borst.

Gevoelens, gedachten, sensaties, ik leef. Uit spinnende deeltjes, draaikolkjes van bewustzijn die een wezen spinnen dat ik ben ... net als de wereld die uit draaikolkjes van bewustzijn een wereld is, buiten... of - buiten..? ik spin mee met al die dingen hier en om me heen en in me, via mijn ogen door het glazen raam naar buiten dans ik in de lucht een wolkenvloot en deel een hongersnood met mageren en schiet uraniumkogels door de straten van een olieland, met krijsen die ik maak uit hulpeloosheid in mijn geloof alleen te zijn. Pijn. Alleen. Angst. Ik ben bang, ik durf niet, ik ... ik... ik durft niet.

De dans, die alles is, ben ik ook. Ik ben niet apart van alles in het universum, maar ik voel me alleen. En alleen typ ik achter een toetsenbord met mensenhanden mensenwoorden.